انگار اصلا من از این دنیا نیستم...از کجا امده ام به کجا می روم... من مطعلق به این دورو ورا نیستم...دنیایی کی مردمش این گونه باشند، مال من نیست،تو دنیائی پر از ع
انگار اصلا من از این دنیا نیستم... از کجا امده ام به کجا می روم ... من مطعلق به این دورو ورا نیستم... دنیایی کی مردمش این گونه باشند ، مال من نیست، تو دنیائی پر از عجایب، انسانیت رو فراموش کردیم، خاک کردیم، باورمان نیست... از خودمان بودن همان هایی که خاکمان کردن، با دستهای به قول خودشان پاک، سرمان را به زیر خاکها کردن، تمام دنیا غریب است... وطن کجاست ... نمی دانم، شهر من این طهران نبود ... کشورم این ایران نبود... همه چیز کلی عجیب است نمی دانم چرا... جائی که مردمش با خیانت چشم باز می کنند، با دروغ می خوابند و دوروئی کارشان است، دنیای من نیست جائی که حرام است زیبا گرایی، شیک پوشی، مد گرایی جای من نیست جایی که کلک حرف حساب است و فقر و بی پولی طرح فلک دنیای من نیست جائی که حرام است دوست داشتن و دوست داشته شدن دنیای من نیست جایی که مردم حتی به خودشان هم دروغ می گویند و تحمل واقعیت رو ندارن جای من نیست در این دنیا ی وحشی ... آری... جای من نیست...
